برای سکوتت این خانه کوچک است
دنیا برای کلماتت حجم کمی است
رقصت در آغوشم نمی گنجد
سمفونی تنفس تو را سازهای ناشناخته ای نواخته اند..
آغوشت
بی امتداد دستهایت نیز مرا پایبند می کند
به دیواری که تو پشت آن نفس می کشی
با این وجود برقص
بگذار دیوارهای ناپیدایی فرو بریزند که آزادی مارا محبوس کرده اند
تکلم کن
به زبانی که سازها نمی شناسند
نظم واژه ها را به هم بریز و شاعر شو
مگذار مجابمان کند این همه بند
به سکوتی که از صدای تو خالی است
واز پاسخ من
نامم که بر صدای تو می نشیند
تهدید جهان است به اشتیاقی که مرز نمی شناسد
و اشتیاق کودکانه ی من به شنیدن آن صدا
کلاغها را از شاخه های سپیدارمان می پراند
نظرات ()
